گناه از من نبود. آنقدر دوستت داشتم که می‏ترسیدم به جسمت برسم. همین شد که هیچگاه نبوسیدمت، هیچگاه لمست نکردم و تو تحمل نکردی روح خالی مرا. یادم است که گفتی: مثل یک ماهی می‏مانی که در عمق آبی دریا تشنه مانده باشد