وقتی که من عاشق بودم او دوستم نداشت. حالا که عاشقم شده من دیگر نیستم. حالا فهمیدم که چرا اول قصه ها همیشه میگن : یکی بود یکی نبود

گناه از من نبود. آنقدر دوستت داشتم که می‏ترسیدم به جسمت برسم. همین شد که هیچگاه نبوسیدمت، هیچگاه لمست نکردم و تو تحمل نکردی روح خالی مرا. یادم است که گفتی: مثل یک ماهی می‏مانی که در عمق آبی دریا تشنه مانده باشد

یاد گرفتم که عشق با تمام عـظمتش ۲ یا ۳ ماه بیشتر زنده نیست یاد گرفتم که عشق یعنی فاصله و فاصله یعنی دو خط موازی که به هم نمیرسند یاد گرفتم در عشق هیچ کس به اندازه خودت وفادار نیست و یاد گرفتم که هر چه عاشق تری تنها بافی می مانی

« کلاس پنجم که بودم پسر درشت هيکلي در ته کلاس ما مي نشست که براي من مظهر تمام چيزهاي چندش آور بود ، آن هم به سه دليل ؛ اول آنکه کچل بود، دوم اينکه سيگار مي کشيد و سوم - که از همه تهوع آورتر بود- اينکه در آن سن و سال، زن داشت. !... 

چند سالي گذشت يک روز که با همسرم از خيابان مي گذشتيم ،آن پسر قوي هيکل ته کلاس را ديدم در حاليکه خودم زن داشتم ،سيگار مي کشيدم و کچل شده بودم . »

اینها را برای تو نمی نویسم
یا کسی که هم اسم تو باشد ؛ حتی هم شناسنامه تو
اینها را برای عشق گم شده خودم می نویسم.
برای عشق مرده ام
می دانی آدمی که عشقش مرده باشد چه حالی دارد
نه نمی دانی
اصلا بگذار ازتو بپرسم تا حالا چند بار دلتنگ شده ای ؟
آنقدر که بخواهی صدای کسی را بشنوی و نتوانی
آنقدر که ماه بالای سرت قرص کامل باشد و تو
هی از پشت پنجره نگاهش کنی و هی گریه کنی
اصلا نمی دانم چرا خرداد که می شود همه اش اینجوری می شوم.
هی چشم آدم اشکش می آید
و هی کسی شبیه تو به یادم میآید.
فکر نکنی که تو هستی ها.
حتی اگر اسمش هم مثل تو باشد.
حتی اگر شناسنامه اش هم مثل تو باشد.
اما اینها اصلا تو نیستی.
فکرش را هم نکن
کسی را می گویم که فقط شبیه توست

آخر می دانی...
تو مدتهاست که از یادم رفته ای.
اینها را گفتم که حداقل یادت ، بخواهد خوابش بگیرد
و بخواهد که بخوابد و تا فردا هم بیدار نشود.
کسی که خیلی خوب و ماه، این روزها کلی گرفتاری دارد.
نبودنش هم که یک دنیا غم به دل آدم می اندازد
اصلا همه اش را می گذاریم تقصیر ا و که من اینجوری شده ام
یاد آن شعری می افتم که چند روز پیش برایش خواندم.
و باز هم می خوانم اش:

با تواگه باشم
وحشت از مردن ندارم
لحظه هام پر می شه از تو
وقت غم خوردن ندارم.